لا موله آنتونلّیانا

لا موله آنتونلّیانا، نمادی بی بدیل در قلب تورین، سازه ای است عظیم که با ارتفاع ۱۶۷ متر، نه تنها خط افق این شهر را تعریف می کند، بلکه خانه موزه ملی سینمای ایتالیا و بلندترین موزه جهان به شمار می رود. این بنای چشمگیر، که در ابتدا به عنوان کنیسه ای برای جامعه یهودی تورین طراحی شد، سیر تحول تاریخی و کاربری منحصربه فردی را پشت سر گذاشته و اکنون به عنوان یکی از مهم ترین جاذبه های فرهنگی و معماری ایتالیا شناخته می شود.

در میان شهرهای پررمز و راز ایتالیا، تورین با گنجینه ای از تاریخ، هنر و معماری، همواره میزبان علاقه مندان به فرهنگ و زیبایی بوده است. در این شهر کهن، سازه ای باشکوه سر به فلک کشیده که با وقار و صلابت خود، داستان هایی از دوران های مختلف را روایت می کند؛ لا موله آنتونلّیانا. این برج نمادین، بیش از آنکه یک بنای صرف باشد، روح تورین را در خود جای داده و از هر نقطه شهر خودنمایی می کند. اهمیت لا موله آنتونلّیانا تنها به دلیل ارتفاع خیره کننده یا معماری بی نظیرش نیست، بلکه به واسطه نقش پررنگی است که در تاریخ اجتماعی و فرهنگی تورین ایفا کرده است. این سازه، شاهدی زنده بر تحولات سیاسی، مذهبی و هنری شهر بوده و از یک مکان مذهبی آغازگر سفری به دنیای پر زرق و برق سینما شده است.

ریشه یابی نام: آلساندرو آنتونلی و میراث او

نام «لا موله آنتونلّیانا» مستقیماً از نام معمار نابغه و visionary آن، آلساندرو آنتونلی (Alessandro Antonelli)، گرفته شده است. این نام گذاری، ادای احترامی شایسته به مردی است که با رویاها و جاه طلبی های خود، نه تنها یک ساختمان، بلکه یک اثر هنری ماندگار خلق کرد که از زمان خود فراتر رفت. آنتونلی (۱۷۹۸–۱۸۸۸) یکی از برجسته ترین معماران ایتالیایی قرن نوزدهم بود که سبک خاص و متمایز او، ترکیبی از نئوکلاسیکالیسم با عناصری از باروک و رویکردهای نوآورانه در استفاده از مصالح بود. او به دلیل تمایلش به ساخت سازه های بلند و برجسته شهرت داشت و پروژه های متعددی را در شمال ایتالیا به اجرا درآورد، اما بدون شک، لا موله آنتونلّیانا تاج افتخار کارنامه هنری او محسوب می شود.

آنتونلی با جسارت بی حد و مرز خود، همواره در جستجوی عبور از مرزهای معمول معماری بود. او نه تنها یک مهندس ساختمان، بلکه یک هنرمند با درکی عمیق از فرم، فضا و نورپردازی بود. او به طراحی هایی روی می آورد که در زمان خود جسورانه و حتی غیرممکن به نظر می رسیدند. برای مثال، استفاده او از سازه های فلزی در ارتفاعات بالا، نشان دهنده بینش پیشگامانه او بود که تنها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، با ظهور آسمان خراش ها، به یک استاندارد تبدیل شد. میراث آنتونلی فراتر از آجرهای به کار رفته در ساختمان است؛ او نشان داد که چگونه یک معمار می تواند با اراده و خلاقیت، حتی در مواجهه با مشکلات فنی و مالی، رویای خود را به واقعیت تبدیل کند. نام او برای این بنا تا ابد ماندگار شده است، زیرا لا موله بیش از هر اثر دیگری، بازتابی از شخصیت، دیدگاه و سبک معماری منحصر به فرد اوست.

سیر تحول یک سازه: از کنیسه تا موزه سینما

داستان لا موله آنتونلّیانا، داستانی از تحول و تطبیق پذیری است. بنایی که در ابتدا برای یک منظور خاص طراحی شد، در طول زمان کاربری های متفاوتی را تجربه کرده و هر بار با هویتی جدید، به زندگی خود ادامه داده است.

۳.۱. آغاز ساخت به عنوان کنیسه یهودیان (۱۸۶۳)

در سال ۱۸۶۱، پس از وحدت ایتالیا و انتخاب تورین به عنوان اولین پایتخت، جامعه یهودی شهر که به تازگی آزادی های مذهبی و مدنی بیشتری کسب کرده بود، تصمیم گرفت کنیسه جدیدی بسازد که نمادی از رشد و اعتبار آنها باشد. آلساندرو آنتونلی در سال ۱۸۶۳ برای طراحی این بنا انتخاب شد. طرح اولیه آنتونلی فراتر از یک کنیسه معمولی بود؛ او یک بنای عظیم با گنبدی بلند و برجی سر به فلک کشیده را پیشنهاد کرد که می توانست بلندترین ساختمان در کل ایتالیا باشد و اعتبار ویژه ای به جامعه یهودی و شهر تورین ببخشد. هدف آنتونلی، ساخت یک معبد با ابهت و چشمگیر بود که علاوه بر کارکرد مذهبی، به یک نقطه عطف معماری تبدیل شود.

با این حال، جاه طلبی آنتونلی و مقیاس عظیم پروژه، به سرعت چالش های مالی و فنی جدی را به همراه آورد. طرح های پی در پی آنتونلی برای افزایش ارتفاع و عظمت بنا، منجر به افزایش سرسام آور هزینه ها شد. جامعه یهودی تورین که توان پرداخت این هزینه های نجومی را نداشت، پس از ۱۵ سال کار مداوم و صرف بخش زیادی از بودجه، در سال ۱۸۷۸ مجبور به توقف پروژه شد. در این مرحله، بخش عمده ای از سازه اصلی تکمیل شده بود، اما هنوز تا اتمام کامل، راه زیادی باقی بود. این توقف، ضربه ای به رویاهای جامعه یهودی و آلساندرو آنتونلی بود، اما سرنوشت لا موله مسیر دیگری را برای آن رقم زده بود.

۳.۲. تغییر کاربری به فرهنگستان علمی و نماد ملی

پس از توقف پروژه کنیسه، آینده این بنای نیمه تمام در هاله ای از ابهام قرار داشت. در سال ۱۸۷۸، شهرداری تورین وارد عمل شد و با درک پتانسیل عظیم معماری و نمادین لا موله، تصمیم به خرید آن گرفت. این اقدام نه تنها پروژه را از متروکه شدن نجات داد، بلکه مسیر جدیدی برای آن باز کرد. شهرداری بنا را به ازای پرداخت هزینه ساخت کنیسه دیگری به جامعه یهودی واگذار کرد و آن را به یک بنای عمومی و نمادین برای شهر تبدیل نمود. آنتونلی بار دیگر مسئولیت تکمیل پروژه را بر عهده گرفت، این بار با هدف تبدیل آن به بنایی برای بزرگداشت وحدت ایتالیا و میزبانی فرهنگستان علمی.

در این مرحله، آنتونلی فرصتی بی سابقه یافت تا بلندپروازی های معماری خود را بدون محدودیت های مالی سابق جامعه یهودی به اوج برساند. او گنبد مخروطی شکل و منحصربه فرد کنونی را طراحی کرد و ارتفاع بنا را به طور چشمگیری افزایش داد. سازه فلزی که بر روی گنبد قرار گرفته و به اوج می رسد، نشانه ای از نبوغ مهندسی اوست. تکمیل لا موله در سال ۱۸۸۹، یک سال پس از درگذشت آنتونلی، به پایان رسید. این بنا که دیگر یک کنیسه نبود، به نمادی از غرور ملی و پیشرفت علمی ایتالیا تبدیل شده بود و جایگاه ویژه ای در قلب مردم تورین و سراسر ایتالیا پیدا کرد.

«لا موله آنتونلّیانا، از رویایی نیمه تمام برای یک کنیسه، به نمادی جاودان از عظمت معماری و هویت فرهنگی تورین تبدیل شد.»

۳.۳. خانه موزه ملی سینمای ایتالیا (از سال ۲۰۰۰)

جدیدترین و شاید مشهورترین کاربری لا موله آنتونلّیانا، میزبانی موزه ملی سینمای ایتالیا (Museo Nazionale del Cinema) است. این موزه که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شده بود، ابتدا در پالاتزو کیابلزه قرار داشت، اما فضای آن برای مجموعه رو به رشد و نمایشگاه های تعاملی اش ناکافی بود. در اواخر قرن بیستم، تصمیم گرفته شد که موزه به لا موله آنتونلّیانا منتقل شود، تصمیمی که در نهایت به یکی از برجسته ترین و خلاقانه ترین موزه های جهان تبدیل شد. این انتقال در سال ۲۰۰۰ با بازسازی های گسترده و هوشمندانه فضای داخلی بنا به رهبری معمار مشهور فرانسوا مویِرت (François Confino) به اتمام رسید.

انتخاب لا موله برای میزبانی موزه سینما کاملاً هوشمندانه بود. فضای داخلی عظیم و سقف بلند گنبد، فرصتی بی نظیر برای طراحی نمایشگاهی پویا و تأثیرگذار فراهم می کرد. موزه ملی سینما اکنون مجموعه ای بی نظیر از تاریخ سینما، از اولین دستگاه های تصویربرداری و فوانتومسکوپ ها گرفته تا لباس ها، پوسترهای فیلم های کلاسیک، تجهیزات فیلم سازی و فضاهای تعاملی را در خود جای داده است. این موزه نه تنها گنجینه ای برای علاقه مندان به سینماست، بلکه به دلیل طراحی داخلی خلاقانه و استفاده از فضای عمودی بنا، تجربه ای منحصربه فرد از بازدید را ارائه می دهد که آن را به یکی از محبوب ترین جاذبه های تورین تبدیل کرده است.

شاهکار معماری: ویژگی های بصری و فنی لا موله

لا موله آنتونلّیانا، بیش از یک بنای مرتفع، یک شاهکار معماری است که از ترکیب ظرافت هنری و نوآوری های فنی زمان خود پدید آمده است. ویژگی های بصری و فنی آن، آن را به یکی از منحصربه فردترین سازه های اروپا تبدیل کرده است.

۴.۱. سبک و طراحی آنتونلی

سبک معماری آنتونلی را می توان در زمره اکلکتیسیسم طبقه بندی کرد که عناصری از نئوکلاسیکالیسم، باروک و حتی رنسانس را با یکدیگر ترکیب می کند، اما با یک رویکرد خاص و نوآورانه که مختص خود اوست. گنبد و برج مخروطی شکل لا موله، اوج جسارت و خلاقیت او را به نمایش می گذارد. گنبد، با پایه های بلند و ستون های اطرافش، به شکلی استادانه ارتفاع را القا می کند. یکی از ویژگی های بارز این گنبد، استفاده از سازه های فلزی پنهان برای پشتیبانی از فرم های پیچیده و ارتفاعات بی سابقه آن است. این تکنیک، که در اواخر قرن نوزدهم در حال ظهور بود، به آنتونلی اجازه داد تا ساختارهایی را طراحی کند که با مصالح سنتی (آجر و سنگ) به تنهایی غیرممکن بودند.

او با استفاده از آهن و فولاد در کنار آجر و سنگ، نه تنها مقاومت سازه را افزایش داد، بلکه توانست دهانه ها و ارتفاعات بیشتری را پوشش دهد. این رویکرد پیشگامانه، لا موله را به یکی از اولین ساختمان های بلند مرتبه در اروپا با چنین ترکیبی از مصالح و تکنیک های ساخت تبدیل می کند. تزئینات بیرونی بنا نیز با دقت و جزئیات فراوان طراحی شده اند و بازتابی از سلیقه آنتونلی در ترکیب سنت و نوآوری هستند. او توانست با مهارت، شکوه و عظمت را با جزئیات دقیق در هم آمیزد و اثری ماندگار خلق کند.

۴.۲. ارتفاع بی نظیر و رکوردهای جهانی

با ارتفاع ۱۶۷٫۵ متر (۵۴۹ فوت)، لا موله آنتونلّیانا در زمان اتمام خود (۱۸۸۹) بلندترین بنای آجری در جهان بود. این ارتفاع خیره کننده، لا موله را نه تنها به نمادی از تورین، بلکه به یک نقطه عطف در تاریخ معماری تبدیل کرد. تا به امروز نیز این بنا به عنوان بلندترین موزه جهان شناخته می شود، رکوردی که اهمیت و منحصربه فردی آن را دوچندان می کند.

در دوره ای که ساخت ساختمان های بلندمرتبه در اروپا هنوز در مراحل اولیه خود بود و برج ایفل در پاریس نیز تقریباً همزمان در حال ساخت بود، این ارتفاع برای لا موله، یک دستاورد مهندسی و معماری بی نظیر محسوب می شد. آنتونلی با استفاده از تکنیک های نوین ساختمانی و طراحی سازه های داخلی پیچیده، توانست بر چالش های مهندسی غلبه کند و بنایی با این عظمت را به ثمر برساند. این رکوردها، لا موله آنتونلّیانا را نه تنها یک جاذبه گردشگری، بلکه یک نماد جهانی از نبوغ انسانی در معماری و مهندسی معرفی می کند.

۴.۳. جزئیات بیرونی و تزئینات

نمای بیرونی لا موله آنتونلّیانا با ترکیبی از سبک های مختلف، اما با هارمونی خاص آنتونلی، تزئین شده است. پنجره های بلند، ستون های باریک و برجسته کاری های دقیق، به بنا حالتی از ظرافت و شکوه می بخشند. در قسمت های بالایی گنبد، عناصر تزئینی به تدریج کوچک تر و ظریف تر می شوند تا حس ارتفاع و سبکی را به بیننده منتقل کنند. انتخاب مصالح، عمدتاً آجر و سنگ، به بنا رنگی گرم و طبیعی داده است که با نور خورشید تغییر می کند و جلوه های بصری متفاوتی را در طول روز ایجاد می کند. نوک برج نیز با یک کلاهک خاص و نمادین مزین شده که در ابتدا مجسمه ای از یک فرشته بالدار را در خود جای داده بود که بعدها پس از آسیب دیدگی در طوفان، با ستاره ای پنج پر جایگزین شد. این جزئیات، همگی به هویت بصری منحصربه فرد لا موله کمک می کنند.

۴.۴. فضای داخلی

ورود به فضای داخلی لا موله آنتونلّیانا، تجربه ای متفاوت از عظمت بیرونی آن است. فضای مرکزی بنا با ارتفاعی چشمگیر تا زیر گنبد کشیده شده و حس وسعت و ابهت را القا می کند. از زمان تبدیل شدن به موزه ملی سینما، این فضای عظیم به شکلی خلاقانه برای نمایشگاه ها و فعالیت های تعاملی موزه سازماندهی شده است.

سالن اصلی موزه که در مرکز بنا قرار دارد، با صندلی های قرمزرنگ و صفحه های نمایش بزرگ، فضایی شبیه به یک آمفی تئاتر عظیم را تداعی می کند. طراحی موزه به گونه ای است که بازدیدکنندگان می توانند در سطوح مختلف و مسیرهای مارپیچ به کشف تاریخ سینما بپردازند و در عین حال، از فضای خیره کننده و معماری داخلی بنا لذت ببرند. نورپردازی هوشمندانه و چیدمان منحصر به فرد، تعاملی بی نظیر بین بنا و محتوای آن ایجاد کرده است و لا موله را به یکی از جذاب ترین موزه های جهان تبدیل نموده است.

تجربه بازدید: سفری به فراز تورین و دنیای سینما

بازدید از لا موله آنتونلّیانا، تنها به تماشای یک بنای تاریخی محدود نمی شود؛ بلکه سفری است به دنیای سینما و نگاهی پانورامیک به شهر زیبای تورین.

۵.۱. موزه ملی سینما (Museo Nazionale del Cinema)

موزه ملی سینمای ایتالیا که در فضای داخلی لا موله آنتونلّیانا قرار گرفته است، یکی از غنی ترین و خلاق ترین موزه های سینمایی در جهان است. این موزه با رویکردی تعاملی و جذاب، تاریخ سینما را از آغازین روزهای آن تا دوران مدرن، به شیوه ای خیره کننده روایت می کند. بخش های مختلف موزه شامل موارد زیر است:

• باستان شناسی سینما: نمایش اولین دستگاه های اپتیکی، فوانتومسکوپ ها و ابزارهایی که زمینه را برای اختراع سینما فراهم کردند.
• سالن های نمایش موضوعی: فضاهایی برای بررسی ژانرهای مختلف سینما (وسترن، علمی تخیلی، ترسناک، انیمیشن) و تأثیرات فرهنگی آن ها.
• تاریخ سینمای ایتالیا: تمرکز بر فیلم سازان برجسته ایتالیایی، از نئورئالیسم گرفته تا کارگردانان معاصر، و نمایش پوسترهای اصلی، لباس ها و اسناد مربوط به فیلم های شاخص.
• جلوه های ویژه و فناوری: بخش هایی تعاملی که چگونگی خلق جلوه های ویژه و پیشرفت های تکنولوژیکی در سینما را به نمایش می گذارد.
• فضاهای تعاملی: بازدیدکنندگان می توانند در این فضاها با عناصر سینمایی بازی کنند، صداگذاری کنند یا با استفاده از پرده سبز، خود را در صحنه های فیلم ها قرار دهند.

مجموعه موزه شامل بیش از دو میلیون قطعه از جمله ۱٫۲ میلیون عکس، ۳۰۰ هزار پوستر، ۱۲ هزار فیلم و ۲۶ هزار کتاب است که آن را به گنجینه ای بی نظیر برای علاقه مندان به سینما تبدیل کرده است. طراحی داخلی موزه به گونه ای است که بازدیدکنندگان می توانند در طبقات مختلف، با صندلی های قرمزرنگ مرکزی که امکان تماشای تصاویر و کلیپ ها را فراهم می کنند، استراحت کرده و در تجربه ای غنی غرق شوند.

۵.۲. آسانسور پانورامیک (Panoramic Lift)

یکی از هیجان انگیزترین بخش های بازدید از لا موله آنتونلّیانا، تجربه سوار شدن بر آسانسور پانورامیک آن است. این آسانسور شیشه ای در مرکز فضای داخلی بنا و در زیر گنبد عظیم، به آرامی بالا می رود و به بازدیدکنندگان این امکان را می دهد که در حین حرکت، نمای ۳۶۰ درجه ای از ساختار داخلی بنا و سپس از شهر تورین را مشاهده کنند. این تجربه نه تنها فرصتی برای تحسین معماری داخلی از نمایی متفاوت است، بلکه به خودی خود یک جاذبه محسوب می شود.

در اوج آسانسور، بر روی عرشه پانورامیک، منظره ای خیره کننده از شهر تورین در مقابل چشمان شما گسترده می شود. رودخانه پو با آرامش از میان شهر می گذرد، تپه های اطراف با سبزی و طراوت خودنمایی می کنند و در پس زمینه، در روزهای صاف و آفتابی، قله های پوشیده از برف کوه های آلپ، شکوهی وصف ناپذیر به منظره می بخشند. این چشم انداز، فرصتی بی نظیر برای عکاسی و ثبت خاطراتی ماندگار از سفر به تورین است. بهترین زمان برای این تجربه، صبح زود یا غروب آفتاب است که نور ملایم، زیبایی شهر را دوچندان می کند و احتمال مشاهده کوه های آلپ در آسمانی صاف بیشتر است.

۵.۳. اطلاعات عملی برای بازدیدکنندگان

برای برنامه ریزی بازدید از لا موله آنتونلّیانا و موزه ملی سینما، آگاهی از اطلاعات عملی ضروری است:

1. ساعات بازدید: موزه و آسانسور پانورامیک معمولاً از ساعت ۹:۰۰ صبح تا ۱۹:۰۰ عصر باز هستند. روزهای سه شنبه معمولاً تعطیل هستند. توصیه می شود برای اطلاع از ساعات دقیق و تغییرات فصلی یا تعطیلات خاص، به وب سایت رسمی موزه مراجعه شود.
2. قیمت بلیط: انواع مختلفی از بلیط وجود دارد:
   • بلیط موزه (فقط بازدید از موزه).
   • بلیط آسانسور (فقط تجربه آسانسور پانورامیک).
   • بلیط ترکیبی (بازدید از موزه و آسانسور).
   • تخفیفات: برای دانشجویان، سالمندان، کودکان و گروه های خاص تخفیفاتی در نظر گرفته شده است.

   رزرو آنلاین بلیط به شدت توصیه می شود، به خصوص در فصول پربازدید، تا از زمان انتظار طولانی جلوگیری شود.

3. دسترسی: لا موله آنتونلّیانا در مرکز شهر تورین قرار دارد و دسترسی به آن با حمل ونقل عمومی بسیار آسان است. نزدیک ترین ایستگاه های تراموا و اتوبوس در فاصله پیاده روی کوتاهی قرار دارند. همچنین، برای افراد دارای معلولیت، امکانات دسترسی مناسب فراهم شده است.
4. نکات مهم:
   • برای بازدید کامل از موزه، حداقل ۲ تا ۳ ساعت زمان در نظر بگیرید.
   • در اوج فصل گردشگری (تابستان و تعطیلات)، آسانسور ممکن است صف های طولانی داشته باشد.
   • در صورت تمایل به عکاسی از مناظر، دوربین مناسب به همراه داشته باشید.

لا موله آنتونلّیانا در فرهنگ و هویت تورین

لا موله آنتونلّیانا بیش از یک ساختمان، به نمادی زنده و تنفس کننده از هویت و فرهنگ شهر تورین تبدیل شده است. تصویر این بنا نه تنها در کارت پستال ها و بروشورهای گردشگری تورین یافت می شود، بلکه حضوری عمیق تر و ریشه دار در زندگی روزمره و حافظه جمعی مردم شهر دارد.

یکی از بارزترین نمادهای فرهنگی لا موله، حضور آن بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیا است. این انتخاب تصادفی نیست؛ بلکه نشان دهنده جایگاه ویژه این بنا در هویت ملی و افتخار ایتالیایی ها به میراث معماری خود است. هر بار که این سکه در دست مردم قرار می گیرد، یادآوری کوچکی از شکوه و تاریخ لا موله و شهر تورین است.

«حضور لا موله آنتونلّیانا بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیا، مهر تاییدی بر جایگاه بی بدیل آن در میراث ملی و هویت فرهنگی این کشور است.»

این بنا همچنین نقش مهمی در رویدادها و فستیوال های شهری ایفا می کند. نورپردازی های خاص در مناسبت های ویژه، جشن های ملی، و رویدادهای فرهنگی، لا موله را به مرکز توجه تبدیل می کند و جلوه ای خاص به شب های تورین می بخشد. برای مردم تورین، لا موله نمادی از انعطاف پذیری و قدرت است؛ بنایی که چالش ها را پشت سر گذاشته و با هر تغییر کاربری، به زندگی خود ادامه داده و حتی شکوفاتر شده است. این روحیه، در تاریخ پر فراز و نشیب تورین نیز منعکس شده است.

لا موله آنتونلّیانا همچنین در رسانه ها، فیلم ها و ادبیات نیز حضوری پررنگ دارد. بسیاری از فیلم ها و سریال های تلویزیونی که در تورین فیلم برداری شده اند، از نمای باشکوه این بنا برای ایجاد هویت بصری شهر استفاده کرده اند. شاعران و نویسندگان نیز از آن به عنوان الهام بخش برای داستان ها و اشعار خود بهره برده اند، که همگی به تقویت جایگاه آن به عنوان یک نماد فرهنگی کمک می کند. این بنا به عنوان یک نقطه مرجع، به مردم تورین حس تعلق خاطر و افتخار می بخشد و آن را به یکی از شاخص ترین نمادهای معماری اروپا بدل ساخته است.

نتیجه گیری: نگینی درخشان و جاودان در تورین

لا موله آنتونلّیانا، با گنبد مخروطی و سر به فلک کشیده اش، نه تنها یک نقطه برجسته در خط افق تورین، بلکه گنجینه ای ارزشمند از تاریخ، معماری و فرهنگ است. این بنای عظیم، که از یک رویای مذهبی نیمه تمام آغاز شد، به نمادی از وحدت ملی و سپس به خانه ای برای موزه ملی سینمای ایتالیا تبدیل گشت و هم اکنون به عنوان بلندترین موزه جهان شناخته می شود. از نبوغ معمار خود، آلساندرو آنتونلی، گرفته تا تکنیک های نوآورانه ساختمانی و ارتفاع بی نظیرش، هر جنبه از لا موله داستانی برای گفتن دارد.

تجربه بازدید از این شاهکار معماری، فراتر از تماشای دیوارها و ستون هاست. از غرق شدن در دنیای جذاب و تعاملی سینما در موزه، تا اوج گرفتن با آسانسور پانورامیک و تماشای چشم اندازهای بی نظیر تورین و کوه های آلپ، هر لحظه در لا موله، خاطره ای فراموش نشدنی را رقم می زند. لا موله آنتونلّیانا، با حضور بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیا و نقش پررنگش در فرهنگ و هویت شهر، به نگینی درخشان و جاودان در تورین تبدیل شده است. این بنا، دعوتی است به کشف و تجربه زیبایی، هنر و تاریخ در یکی از دل انگیزترین شهرهای ایتالیا.